Tijd is tijd??

 

Toen we in Zimbabwe waren werd ik uitgenodigd naar een voetbalwedstrijd te komen van het team van Howgate, op zaterdagmiddag. De wedstrijd zou om 14.00 uur zijn. Dus ik vertrok iets na twee uur richting voetbalveld.
Toen ik bij het voetbalveld aankwam vond ik het verdacht rustig. Was ik op de goede plek? Ja, dat wel. Er zat een groep mensen. Ze vroegen of ik voetbal kwam kijken. “Ja”, zei ik. En een gejuich klonk op. “Kom je echt naar ons kijken?” Vrolijkheid alom. Het was het damesteam met supporters.
Er bleek dus eerst een wedstrijd te zijn van het damesteam. Het team van de tegenstanders was er nog niet. Geen enkele reden voor paniek of onrust was er te zien.

Iets na twee uur was ik dus richting voetbalveld vertrokken, denkend dacht dat ik goed rekening hield met een wat vertraagde start van de wedstrijd….
Ongeveer 1,5 uur later: de aftrap van de wedstrijd van de dames.
In de tussentijd waren er meer mensen richting het veld gekomen en was het levendig langs het veld. Publiek -ook ik- stond net niet in het veld.
De herenteams waren ook zo’n beetje aanwezig en moesten natuurlijk nog wel hun wedstrijd spelen. Als ze rond 4 uur begonnen zou het geen probleem, konden ze klaar zijn voor het goed aan het schemeren is. Dat betekende dus dat de dames het veld moesten ruimen: hun wedstrijd werd verplaatst naar een andere locatie.

Met verbazing en -vooral- veel plezier en goede ontmoetingen met mensen rond het veld heb ik de middag doorgebracht. Rond 5 uur vertrok ik. De heren waren toen ongeveer een kwartiertje bezig. Nadat de dames waren vertrokken verzamelde het herenteam. Natuurlijk was er nog voldoende tijd om om te kleden, teambespreking te houden en een teamfoto te maken.
De tegenstander stond al zeker een kwartier op het veld en de scheidsrechter had al een keer of 5 op het fluitje geblazen om beide teams op het veld te krijgen. Onrust, paniek? Nee. Waarom?

Een van de mensen aan de kant zag m’n horloge en vond het mooi. Hij legde me uit dat we  verschillend omgaan met het concept tijd. En zo is het.

When we were in Zimbabwe, I was invited to a soccergame for the Howgate team on Saturday afternoon. The match was scheduled for 2:00 PM. So, I headed to the pitch just after 2:00 PM.

When I arrived at the pitch, I found it suspiciously quiet. Was I in the right place? Yes, I was. There was a group of people there. They asked if I was there to watch the soccer. "Yes," I said. And a cheer went up. "Are you really coming to watch us?" Joy reigned. It was the women's team with supporters.

So, it turned out there was a women's team match first. The opposing team hadn't arrived yet. There was no reason for panic or unrest.

So, just after 2:00 PM, I headed to the pitch, thinking I'd factored in a slightly delayed start to the match…

About an hour and a half later: kickoff for the women's match.

Meanwhile, more people had gathered at the pitch, and the area around it was lively. The spectators—including me—were practically absent from the field.

The men's teams were also practically present and, of course, still had to play their match. If they started around 4 p.m., it wouldn't have been a problem; they could be finished before dusk. This meant the women's team had to vacate the field: their match was moved to another location.

I spent the afternoon amazed, and above all, enjoying the game and meeting people around the field. I left around 5 p.m. The men had been playing for about fifteen minutes by then. After the women left, the men's team assembled. Of course, there was still plenty of time to change, have a team meeting, and take a team photo.

The opponent had already been on the field for at least fifteen minutes, and the referee had already blown the whistle about five times to get both teams on the field. Unrest, panic? No. Why?

One of the people on the sidelines saw my watch and liked it. He explained to me that we have different perspectives on the concept of time. And so it is.

Schrijfwedstrijd

 

Op Howgate secondary school zijn er ook zorgen over het smartphonegebruik door de leerlingen. Over een verbod op school gaat het nog niet, want nog lang niet alle leerlingen hebben een smartphone. Laptops en computers zijn in sommige gezinnen aanwezig. Meer niet dan wel. Ze hebben en zien lang niet alle mooie en minder mooie kanten van de digitale wereld zoals we het hier kennen.

De leerlingen worden wel uitgenodigd om mee te doen aan een internationale wedstrijd voor het schrijven van een brief. Het is een jaarlijkse wedstrijd. Het onderwerp van dit jaar: Schrijf een brief aan een vriend over waarom menselijke verbinding relevant is in de digitale tijd.
Aan de wedstrijd mogen leerlingen t/m 15 jaar deelnemen.

Het is niet direct een onderwerp dat heel dicht bij de leefwereld en belevingswereld ligt van de leerlingen op de landelijke scholen.

Ik hoop dat veel leerlingen de uitdaging aangaan! En een uitdaging is het. Nog los van de beperkte aanwezigheid van digitale middelen. Veel leerlingen hebben ook nog eens moeite met schrijven in het engels.

Waar ik me vaak wel over verbaas is hoeveel verstand ze hebben van menselijk contact. Op dat punt zou het appeltje-eitje moeten zijn!

----------

At Howgate Secondary School, there are also concerns about smartphone use by students. A ban on smartphones isn't on the agenda yet, as not all students have a smartphone. Laptops and computers are available in some families, but more often than not. They don't have, and don't see, all the positive and negative aspects of the digital world as we know it here.

Students are invited to participate in an international letter-writing competition. It's an annual competition. This year's topic: Write a letter to a friend about why human connection is relevant in the digital age.

Students up to the age of 15 are welcome to participate.

It's not exactly a topic that resonates with the lives and experiences of students in rural schools.

I hope many students will take up the challenge! And it is a challenge. Not to mention the limited availability of digital resources. Many students also struggle with writing in English.

What often surprises me is how much they understand about human connection. At that point, it should be a piece of cake!

Money, money, money!

Wat een fantastische week deze week!

De inzameling via GoFundMe loopt niet heel goed. Misschien moet ik die maar stopzetten binnenkort, want een actie die niet loopt trekt weinig andere mensen aan die bereid zijn aan de actie mee te doen. Zo werkt het nu eenmaal. Op de markt kopen mensen vaak ook bij het kraam waar anderen iets aan het kopen zijn. En als je uit eten gaat, kijk je ook of er al mensen in het restaurant zitten. Daar ga jij ook naar binnen. Niet naar het restaurant waar (nog) niemand zit.

Bijzonder is dat ik deze week van twee mensen een bijdrage ontving. Het geld werd rechtstreeks overgemaakt. Zo bekeken is het delen van de actie en het doel zeer zeker toch de moeite waard!

We gaan het geld goed besteden. Een deel zal besteed worden aan bijlessen van leerlingen die in juni alsnog hun O-level diploma willen halen. Zo snijdt het mes ook nog eens aan twee kanten: de leerlingen hebben een tweede kans en de leerkrachten de mogelijkheid wat bij te verdienen.

Ik ben een dankbaar en blij mens! 

Op GoFundMe vind je de inzamelingsactie hier